"სარდაფში ვბრუნდები... უკვე ორი კვირა გავიდა და აღარ მჯერა, რომ ოდესღაც სხვა ცხოვრება იყო" - მარიუპოლის მცხოვრების სულისშემძვრელი ბლოგი | Allnews.Ge

"სარდაფში ვბრუნდები... უკვე ორი კვირა გავიდა და აღარ მჯერა, რომ ოდესღაც სხვა ცხოვრება იყო" - მარიუპოლის მცხოვრების სულისშემძვრელი ბლოგი

უკ­რა­ი­ნულ საიტ pravda.com.ua-ზე ქვეყ­ნდე­ბა ად­გი­ლობ­რი­ვი მა­ცხოვ­რებ­ლის ნა­დია სუ­ხო­რუ­კო­ვას ბლო­გი, რო­მელ­შიც იმ უმ­ძი­მეს ვი­თა­რე­ბას აღ­წერს, რაც ახლა მის მშობ­ლი­ურ ქა­ლაქ მა­რი­უ­პოლ­შია. ეს არის ქა­ლა­ქი, სა­დაც ხალ­ხი უკვე კვი­რე­ბია სარ­დაფ­ში ცხოვ­რობს, ქა­ლა­ქი, სა­დაც ოკუ­პან­ტებ­მა რამ­დე­ნი­მე დღის წინ სამ­შო­ბი­ა­რო სახ­ლიც კი და­ბომ­ბეს...

ნა­დია სუ­ხო­რო­კო­ვა:

"გა­რეთ გავ­დი­ვარ და­ბომბვებს შო­რის პე­რი­ოდ­ში. ძაღ­ლის გა­სე­ირ­ნე­ბა მჭირ­დე­ბა. ის გა­მუდ­მე­ბით ტი­რის, კან­კა­ლებს და ჩემს ფე­ხებს უკან იმა­ლე­ბა. სულ მინ­და ვი­ძი­ნო. ჩემი ეზო, რო­მე­ლიც გარ­შე­მორ­ტყმუ­ლია მა­ღალ­სარ­თუ­ლი­ა­ნი კორ­პუ­სე­ბით, მშვი­დი და მკვდა­რია. ირ­გვლივ მი­მო­ხედ­ვის აღარ მე­ში­ნია.

მო­პირ­და­პი­რე მხა­რეს მე­ხუ­თე სახ­ლის შე­სას­ვლე­ლი იწ­ვის. ცე­ცხლმა გა­დაყ­ლა­პა ხუთი სარ­თუ­ლი და ნელ-ნელა ღე­ჭავს მე­ექ­ვსეს.

შავი და­ნახ­ში­რე­ბუ­ლი ფან­ჯრე­ბი დგას მი­ნის გა­რე­შე. ფრი­ა­ლებს ცე­ცხლწა­კი­დე­ბუ­ლი ფარ­დე­ბი. მშვი­დად და გან­წი­რუ­ლი ვუ­ყუ­რებ. დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვარ მალე მოვ­კვდე­ბი. დღე­ე­ბის საქ­მეა.

ამ ქა­ლაქ­ში ყვე­ლა მუდ­მი­ვად ელო­დე­ბა სიკ­ვდილს. ვი­სურ­ვებ­დი, რომ ეს ასე არ ხდე­ბო­დეს.

mariuol1-54282-1647866369.jpg

სამი დღის წინ ჩემი უფ­რო­სი ძმის­შვი­ლის მე­გო­ბა­რი მო­ვი­და ჩვენ­თან და გვი­თხრა, რომ სა­ხან­ძროს და­არ­ტყეს და მაშ­ვე­ლე­ბი და­ი­ღუპ­ნენ. ერთ ქალს ბომბმა ხელი, ფეხი და თავი მოჰ­კვე­თა. ვოც­ნე­ბობ, რომ ჩემი სხე­უ­ლის ნა­წი­ლე­ბი ად­გილ­ზე დარ­ჩეს, თუნ­დაც სა­ჰა­ე­რო და­ბომბვის შემ­დეგ.

არ ვიცი, რა­ტომ, მაგ­რამ ჩემ­თვის ეს მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია. თუმ­ცა, მე­ო­რე მხრივ, სა­ო­მა­რი მოქ­მე­დე­ბე­ბის დროს ცხედ­რებს მა­ინც არ დაკ­რძა­ლა­ვენ. ასე გვი­პა­სუ­ხა პო­ლი­ცი­ამ, რო­დე­საც ქუ­ჩა­ში გა­ვა­ჩე­რეთ, ვკი­თხეთ, რა გვექ­ნა ჩვე­ნი მე­გობ­რის გარ­დაც­ვლი­ლი ბე­ბი­ის­თვის, გვირ­ჩია, რომ აი­ვან­ზე გაგ­ვე­ტა­ნა.. განაგრძეთ კითხვა